De ziel van de rechtvaardige is begerig te weten of Jezus hem liefgehad heeft en Zichzelf voor hem gegeven heeft; hij wil een persoonlijk bewijs van de liefde van Christus. Hij zegt: “Wat baat het mij dat Jezus de patriarchen, profeten en apostelen heeft liefgehad, indien Hij mij niet liefgehad en Zijn dierbaar bloed niet voor mij gestort heeft! Ik begeer de Heere persoonlijk te kennen en verzekerd te zijn dat Hij de mijne is; om te mogen zeggen, zonder twijfel en vrees door Gods gezegend getuigenis en zalving in mijn ziel, dat ik verzoening heb door Zijn bloed, de vergeving van mijn zonden, naar de rijkdom Zijner genade en, om de woorden van Job als de mijne te gebruiken: Ik weet Mijn Verlosser leeft! Ik begeer te weten dat God mijn Hemelse Vader is, dat Jezus mijn Zaligmaker is, dat de Geest mijn Leidsman en Leraar is, en dat de hemel mijn eeuwige rust en thuis zal zijn.”

Ik zou tegen zulk een dierbare ziel die deze begeerten heeft, zeggen: “Kun je deze dingen niet aan jezelf geven?” Want er zijn vele mensen die zeggen, “Wij worden bevolen om te geloven en op de Schriften te rusten en God te geloven op Zijn Woord.” Maar deze arme ziel zegt: “Als ik mijn gemoed duidelijk kon maken en mijn geweten tevreden stellen dat ik gewassen ben in het bloed van Jezus, deel te hebben aan de liefde van Zijn hart, dan zou ik mijzelf lang geleden dienaangaande al overtuigd hebben, maar ik kan het niet, want God weet het vurig geschrei en de begeerten die uit mijn hart tot Hem opgegaan zijn om deze dingen aan mijn ziel duidelijk te maken!

En, mijn vrienden, vaak deed ik het volgende werk; ik heb geprobeerd en gezwoegd om Christus’ bloed en genade aan mijn geweten toe te passen, maar ik ondervond dat ik het net zo min kon doen als dat ik de zon en sterren uit de hemel zou kunnen plukken! En inderdaad, indien ik macht had het te doen, dan kon ik het werk van de Geest van God tot stand brengen, maar het is niet in de macht van enig schepsel. Het is het werk van God Zelf, en Hij is het alleen Die het kan doen en Hij zal het op Zijn eigen tijd en wijze volbrengen!

Nu, de Heere geeft eerst de begeerte en daarna verzadigt Hij het verlangen van de ziel; Hij geeft het hongeren en het dorsten ernaar. De verzadiging van de begeerte kan lang uitgesteld worden, desalniettemin is de vervulling ervan zeker. Want het gezicht zal nog tot een bestemden tijd zijn; dan zal Hij het op het einde voortbrengen, en niet liegen; zo Hij vertoeft, verbeid Hem, want Hij zal gewisselijk komen, Hij zal niet achterblijven (Hab. 2: 3).

Merk opnieuw op, De begeerte der rechtvaardigen zal God geven. Nu wil ik u, mijn vrienden, deze belangrijke vraag stellen: wat is, naast de redding van uw ziel, de grootste begeerte van uw hart en uw vurige bede voor de Heere? Ik ben vergenoegd als het hart recht is voor God en onder de invloed van Zijn gezegende Geest. Als Hij uw Leidsman en Leraar is, zal, naast de redding van uw ziel, uw vurige roep aan de troon der genade ongeveer als volgt zal zijn: “Dierbare Heere, terwijl ik in de woestijn ben, houd mij zeer nederig; houd mij ernstig; houd mij altijd wakende; maak mij in toenemende mate bekend met de kennis van mijn totale afhankelijkheid van U; en van mijn eigen totale onbekwaamheid. Houd mij angstvallig bezorgd over mijn eigen hart en laat mij deze nooit vertrouwen opdat ik van U niet afwijke; houd mijn geweten teder door hernieuwde toepassingen van het bloed van Jezus; en de bedauwende invloeden van Uw gezegende Geest. Laat Uw vreze mij gedurig voor ogen zijn, beide in mijn uitgang en ingang, dat mijn begeerte moge zijn, Houdende mijn gangen in Uw sporen, opdat mijn voetstappen niet zouden wankelen (Ps. 17: 5). O Heere, bewaar mij, dan zal ik wel bewaard zijn! Schenk mij om stand te houden en alles gedaan hebbende, staande te blijven. Houd mij in de voetstappen der schapen, op de nauwe weg, en laat mij nooit van U afdwalen! Zo, Heere, schenk dat de rest van mijn levensdagen aan Uw eer en heerlijkheid moge zijn toegewijd! Dat ik mag toenemen in het liefhebben van U en Uw wegen, dat Uw inzettingen mijn vermaking mogen zijn, dat ik Uw geboden en inzettingen moge houden, en U verheerlijk in lichaam, ziel en geest, die de Uwe zijn, totdat de tijd gekomen zal zijn dat U mij tot U zult nemen, dat waar Gij zijt, ik ook zijn moge!”

Nu, mijn vrienden, de godsdienst van een man of vrouw is voor mij van geen betekenis als het niet de uitwerkingen heeft als deze. Voor God is het ook van geen betekenis, tenzij dat er bevinding is van deze zaken in de ziel! Velen willen naar de hemel als zij sterven, maar zij willen, terwijl zij in deze wereld zijn, niet hun tijd, genegenheden en alle krachten van hun zielen aan de dienst des Heeren wijden. Wij hebben de belofte van een getrouw en verbond-houdend God, Die De begeerte der rechtvaardigen geven zal. De Heere werkt nooit een begeerte in de ziel van één van Zijn gezin om hem teleur te stellen. Ik weet, dat, De uitgestelde hoop krenkt het hart; maar de begeerte die komt, is een boom des levens (Spr. 13: 12). Het is waar, het hart moge ziek zijn en bezwijken terwijl het wacht op de vervulling van de belofte, maar op de bestemde tijd zal het vervuld worden, en als het in de ziel van de arme zondaar is ingegaan, vergezeld met de gezegende invloed van de goddelijke Geest, dan zal het een boom des levens voor hem zijn, en hij zal God verheerlijken en loven voor de genieting hiervan. Daarom, De begeerte der rechtvaardigen, vroeg of laat, zal God geven.

Mijn geliefde vriend, als u en ik niet zo goed in het leven dat van God is kunnen voortgaan als wij zelf wel wilden, dan zal het toch zo zijn dat, als God ons in deze enge en nauwe weg draagt (hoewel zeer langzaam) wij dan in dat gezegend Koninkrijk van eeuwige rust gebracht zullen worden. Dan zullen wij tot in alle eeuwigheid met Jezus zijn. Ik kan u wel zeggen dat ik nog niet op die gemakkelijke en aangename weg geweest ben waar vele anderen het over hebben. Als ik geestelijk gezind ben, dan wil ik zo’n weg ook helemaal niet bewandelen, want dat is de weg die naar de eeuwige dood leidt. Soms werd mijn ziel in grote benauwdheden gebracht. Hier is mijn ziel vannacht ook een getuige van geweest. In de nachtwaken, als een diepe slaap op de lieden valt (Job 33: 15). De lieve Heere heeft het goed gedacht om mij, sinds ik uit Londen teruggekeerd ben, in de oven van beproeving te leggen door middel van grote pijn in mijn middel. In de vorige nacht werd mijn ziel gedwongen om de Heere aan te roepen in mijn nood en om Hem te smeken om voor mij op te komen. Mijn ziel werd gedwongen te smeken om aan mij Zijn wil en gedachten met betrekking tot mijzelf bekend te maken en te smeken dat mij nooit zal worden toegelaten om mijn eigen wegen te gaan. Dat Hij mij wil leiden en richten in al Zijn wegen en paden en nooit zal toelaten dat ik mezelf en anderen zal bedriegen. Mijn ziel riep steeds maar weer tot de Heere en vroeg of Hij mij oprecht wilde maken voor Hem en of Hij nooit zou willen toelaten dat ik Zijn lieve Naam zal onteren, maar mij dicht bij Hem zou willen houden. Geloofd zij Zijn lieve Naam: Hij heeft deze beproeving voor een groot deel weggenomen, zowel van het lichaam als van de geest. Hoe zoet is het om de vrede van God in het geweten te voelen neerdalen, om iemands ziel een weinig rust te geven van het zware werk en de zware lasten waar de ziel onder te worstelen heeft. Werkelijk, mijn lieve vriend, de weg des Heeren is in de diepten en wij moeten in de diepten gebracht worden om die wegen te ontdekken.
De uwe in het Evangelie der Waarheid,

T. Godwin
Pewsey, 16 januari 1846.

Overgenomen uit: Zion’s Witness, July/August 2016, no. 1876

Vertaling: Ruben Bolier

Het duurt een lange tijd om ons werkelijk te overtuigen van onze gehele machteloosheid en totale verdorvenheid. Het is juist in onze natuur om te proberen onze staat te verbeteren, en de Heere liet me dit een lange tijd proberen, en ik heb nooit een enkele vlek van de luipaard kunnen wegnemen tot op de huidige dag. De oude mens is nog precies dezelfde en zal nooit beter worden; hij moet en zal voor eeuwig vernietigd worden als elk kind van God sterft. Hij ontving zijn vonnis aan het kruis waar hij, de oude mens, zonde en satan ten slotte werden overwonnen. Toch zal elk daarvan ieder heilige tot aan het einde van hun dagen plagen en zal dan voor eeuwig ophouden, maar zo niet bij de goddelozen. Indien deze dingen nog steeds een plaag voor u zijn, tracht ze dan te brengen daar waar Maria haar zonden bracht, aan de voeten van een dierbare Christus. Hij is de enige persoon Die de zonde vergeven kan, en ik weet dat Hij het kan…

Met mijn allerbeste wensen voor u.

Ik verblijf, oprecht de uwe, J. Wilcox

Handworth, 30 augustus 1913.

[1] Hebr. 2:15
[2] Vergelijk Gen. 30:11

James Kidwell Popham (1847-1937) was voor een korte tijd predikant te Liverpool en daarna gedurende meer dan vijftig jaar te Brighton. Ook was hij lange tijd redacteur van “The Gospel Standard” en “The Friendly Companion”. Uit een preek uit 1897 van ds. J.K. Popham spreekt hij over zorgen die de Evangeliebediening met zich meebrengt.

Mensen hebben verschillende zorgen – tijdelijke zorgen en geestelijke zorgen en er zijn de zorgen van de Evangeliebediening. U kunt erop rekenen dat, als God een man predikant maakt, Hij legt gewicht op hem. Over het algemeen hebben mensen in de kerk geen idee van dit gewicht, geen bevatting ervan. God legt de Evangeliebediening op een man zodat hij het niet kan afschudden; er is een kracht op hem, wat moet hij dan doen, zulk een samengedrukt, hulpeloos schepsel? Eraan denkend om de strijd des hemels te strijden, of om op te staan tussen God en mensen en te spreken met gezag, hoe zal hij dat moeten doen? Hij heeft een gave. In overeenstemming met de kanttekening staat er in Psalm 55 vers 22: Werp uw gave[1]  op den HEERE, en Hij zal u onderhouden. Als een predikant dat niet doen kan, heeft hij genoeg om hem in stukken te breken.

We vragen ons af wat de hoorders van ons denken, bijzonder in onze eerste tijd. Hoewel niet zonder gevoel wat zijn vrienden en het volk in het algemeen van zijn evangeliebediening mogen denken, de voornaamste zorg van de dienaar is of God door hem spreekt. Wat een eer, als Hij dat wil doen! Wanneer u onder de Evangeliebediening van zulk een man bent gebracht, zult u zeggen: “Wat is het een eer voor mij om gebracht te zijn onder de onderwijzing van God de Heilige Geest door de Evangeliebediening van die man!

O, als u kunt, bidt voor uw predikant. Wanneer een predikant een zwak lichaam heeft, een gebrekkige gezondheid heeft, heeft hij bijzonder hulp nodig en hiervoor behoort het volk voor hem tot God te roepen. Bidt voor uw predikant, want God heeft de Evangeliebediening op hem gelegd en hij heeft een last te dragen. Waak ervoor om geen andere lasten op hem te leggen; hij heeft genoeg te dragen. Doe alles wat u kunt om hem verlichting te geven, want hij heeft een zware last. Een predikant met een eigen gemeente[2]  heeft een dubbele last te dragen: de zorg over die kerk in het bijzonder waarover de Heere hem geplaatst heeft.

Soms kan het zijn, als u slaapt, dat uw predikant wakker is in grote benauwdheid, nood en zorg voor uw onsterfelijke zielen. Als hij u in zorgeloosheid ziet wandelen of in een zekere weg die niet recht is, kunt u zich niet indenken wat een zorg het voor hem wordt, omdat hij waakt over uw zielen als een die rekenschap moet geven, en hij begeert om dit met vreugde te doen en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig (Hebr. 13:17).

Welnu, soms heeft deze predikant kracht die hem gegeven is, als de Heere verschijnt en zegt: “Ik heb u niet in deze strijd gezonden op uw eigen kosten.” ”Ik zal al uw lasten dragen, Ik zal in al uw nooddruft voorzien.” “Ik heb overvloed aan kracht, een volheid van Mijn Geest om u te bekleden voor die strijd en het werk waartoe Ik u geroepen heb; volbreng uw Evangeliebediening door Mijn genade.” Maar terwijl ik op deze wijze over predikanten spreek, laat ik nu de hoorders rusten.

Veronderstel dat u iemand in deze stad Bedworth kent, de minste der minsten, een die alle soort van gruwel had begaan tot de gehele stad ervan weergalmde. Hij is opgepakt, naar de gevangenis gezonden, verhoord, veroordeeld en schuldig verklaard; maar door enige invloed, schenkt de koningin hem gratie. Hij is in vrijheid gesteld en ontsnapt aan de galg. Dat zou in zekere zin zaligheid zijn.

Maar dit is nog geen halve zaligheid omdat niemand hem in dienst zou willen nemen. De gehele buurt acht het jammer en een schande te zijn dat zulk een laag karakter losgelaten zou worden om opnieuw de schrik voor de plaats te zijn. Daar niemand hem wenst te zien, zal het arme schepsel naar alle waarschijnlijkheid terug moeten vallen tot zijn oude praktijken van stelen, of hij zou geen brood kunnen krijgen. Dus zou dit geen halve zaligheid zijn.

Maar als de koningin kon bewijzen en dat ook deed, dat hij iemand van de koninklijke familie was en in haar hart en genegenheid, haar statiekoets zond om hem van de gevangenis naar het paleis te halen, hem waste, kleedde, beminde en voedde, bekendmaakte dat hij in het paleis zou blijven zolang hij leefde, en de edelen beval om hem te eren, en hem zulke eer aandeed dat hij bekleed was met het koninklijke kleed en de edelen verkondigden: Alzo zal men dien man doen tot wiens eer de koningin een welbehagen heeft (Esther 6:11b). Dus hem niet alleen uit de kerker haalt en hem van de galg redt, maar hem verhoogt tot de hoogste eer en hem de grootste eer verleent die de natie kan verlenen, dit lijkt op een grote zaligheid, zo zou die arme ellendige niet in gevaar zijn waarin hij tevoren was.

Maar de zaligheid waarover ik zo ga spreken, als de Heere mij verder wil leiden om het te verklaren, is oneindig meer dan zelfs dit, zo zult u zien. Het neemt een arme man uit het stof en een bedelaar van de drekhoop. Reken erop, Hij is het Die den geringe uit het stof opricht, en den nooddruftige uit den drek verhoogt; Om te doen zitten bij de prinsen, bij de prinsen Zijns volks (Ps.113:7,8) en doet de man de troon der heerlijkheid beërven. Hij haalt hem uit de laagste staat der vernedering en verhoogt hem ver boven de engelen.