Gezegend zij Zijn dierbare Naam - en het doet mijn ziel goed wanneer ik hierover met u spreek - Hij wil met niemand van doen hebben dan alleen met bedelaars en schuldigen! Hij zegt tot dezulken: Komt, koopt en eet, ja, komt, koopt zonder geld en zonder prijs, wijn en melk. O, dit is heerlijk voor een zondaar die weet, dat hij niets heeft om te brengen, en zichzelf geheel onwaardig gevoelt. De zoete stroom van de nodigingen van het Evangelie verblijden alzo het hart van de inwoners van Sion. Hij voelt zichzelf dorstig, uitgeput en bezwijkend en hij verlangt naar verlevendiging en bemoediging. Hij verlangt naar een zoete teug van het water des levens, een druppel van de goede oude wijn van het koninkrijk, en te drinken van de beekjes die vloeien uit deze rivier (Ps. 46:4), en die spreekt als volgt: O alle gij dorstigen, komt tot de wateren, en gij die geen geld hebt, komt, koopt en eet, ja, komt, koopt zonder geld en zonder prijs, wijn en melk.

O gezegende nodiging! Mocht de Heilige Geest het doen vloeien in de harten van de inwoners van Sion! Mochten zij bemoedigd worden om te komen tot de fontein van het water des levens! De Geest en de bruid zeggen: Kom. En die het hoort, zegge: Kom. En die dorst heeft, kome; en die wil, neme het water des levens om niet.

‘O’, zegt iemand, ‘maar dat is voor u niet geschikt; u bent een aanhanger van de predestinatie. Hier is een algemene nodiging, een stroom die tot iedereen vloeit.’ Maar ik zie Gods verkiezing in die tekst. ‘U moet arendsogen hebben om daar de verkiezing te zien.’ Nu, laat ons het beproeven aan Gods regel. En die wil, kome. Wie is de mens die komen wil? De mens in de natuurstaat? O nee. De Heere Zelf zegt: En gij wilt tot Mij niet komen, opdat gij het leven moogt hebben. De wil van de mens verzet zich ertegen om te komen; mijn wil verzette zich eens om te komen, maar de psalmist zegt: Uw volk zal zeer gewillig zijn op den dag Uwer heirkracht. God maakt Zijn volk gewillig, en de nodiging van het Evangelie is: En die wil, kome. Maar wat zijn deze nodigingen voor ons als wij onwillig zijn?

Meditatie van John Kershaw, eerder gepubliceerd in Metgezel, maart 2017.​

Dierbaar bloed (1 Petr. 1:19)
Het is dierbaar in zijn oorsprong. Het heilig lichaam van Jezus gaf Zijn leven ('het bloed is de ziel'[1]) en de fontein waaruit het kwam was Zijn doorstoken, gebroken hart. Zijn bloed is dierbaar in zijn vloeien; de doornen, de nagels, de speer, deze allen openden deze bloedfontein; het bloed van Jezus vloeit vrij en vol voor behoeftige zondaren. Bovenal is het dierbaar in zijn toepassing. Gesprenkeld voor de troon geeft het toegang; toegepast aan het hart heelt en verzacht het; toegepast aan de consciëntie reinigt het van de schuld der zonde. Vervolgens is dit bloed:

Zegevierend bloed
'Zij hebben overwonnen door het bloed des Lams' (Openb. 12:11). Satan en de zonde zijn overwonnen. Verder, het bloed van Christus is de grond van Christus’ voorbede en geeft Zijn gebed zijn zegevierende kracht, want 'door Zijn eigen bloed' is Hij, 'eenmaal ingegaan in het heiligdom, een eeuwige verlossing teweeggebracht hebbende' (Hebr. 9:12). Zijn bloed is ook:

Reinigend bloed
Het reinigt van alle zonde (1 Joh. 1:7) en reinigt de consciëntie van de dode werken om de levende God te dienen (Hebr. 9:14), wegnemend de schuld van onze ongerechtigheid en die verontreiniging en schuld welke al onze beste werken aankleven. Door Zijn bloed is er vergeving van zonden van bedrijf en nalatigheid. Het is bovendien:

Verkrijgend bloed
Het is de prijs der verlossing voor degenen die verlost worden (met andere woorden, opnieuw gekocht) 'door het dierbaar bloed van Christus, als van een onbestraffelijk en onbevlekt Lam' (1 Petr. 1:19). De kerk van de Eerstgeborene was verlost door het bloed van het Paaslam en het tegenbeeld is de kerk 'welke Hij verkregen heeft door Zijn eigen bloed' (Hand. 20:28). Verder is het bloed van Jezus:

Vergevend bloed
Vergeving is het gevolg van de verlossing. 'In Welken wij hebben de verlossing door Zijn bloed, namelijk de vergeving der misdaden, naar den rijkdom Zijner genade' (Ef. 1:7). 'Zonder bloedstorting geschiedt geen vergeving' (Hebr. 9:22), maar het bloed neemt zó volkomen de zonde van die gelukkige zielen voor wie Hij stierf, weg, dat de Heere niet anders dan overvloedig vergeven kan. Ten laatste, het bloed van Jezus is:

Vrede brengend bloed
Het maakt vrede (Kol. 1:20) door de oorzaak van het geschil weg te nemen en het spreekt van vrede (Hebr. 12:24) wanneer het toegepast wordt aan de consciëntie.

Deze wondervolle zaken! Mochten we samen als gemeente bidden dat deze dingen ons niet voorbijgaan; dat we er ingeleid mochten worden; dat we deelgenoten mochten zijn; dat we mochten doorbreken gelijk die drie krachtige helden van David om tot Bethlehem ’s bornput te komen; dat we boven de ondergeschikte dingen mochten worden verheven.

Vervolgens, aan welke dingen denken wij? Omdat het een korte meditatie is in deze gebedssamenkomst, kan ik deze dingen slechts noemen: heilige dankbaarheid voor alles wat de Heere Jezus gedaan heeft. Doch Gode zij dank voor Zijn onuitsprekelijke gave. Ootmoedig te zijn voor Hem. Men zegt dat die uitnemende godzalige puriteinse prediker, Richard Sibbes, overweldigd was door de ongeëvenaarde nederdaling van de Zoon van God in Zijn mens-wording, omwandelend als de allernederigste onder de mensen. Geloof brengt voorwerpen die ver weg zijn, dichterbij en kan ons tot de kribbe brengen; zonder geloof zal er geen nuttigheid zijn. En nog in het bijzonder de liefde. “Hoe gezegend is deze adventstijd”. Er is geen enkele zegen als er geen druppel liefde in onze harten is. O, mogen onze harten aangeraakt worden met Goddelijke liefde!

En de hoop, temidden van al de donkerheid van deze boze wereld en de duisternis van onze zonde, ons ongeloof en gebrek; die hoop die eeuwig onveranderlijk dezelfde blijft en die gedurende tweeduizend jaar niet is veranderd, dat Christus Jezus in de wereld gekomen is om de zondaren zalig te maken. O, maar niet te vergeten de heilige vreze Gods, dat zal ons eerbied geven, het zal ons afgescheiden doen zijn van de wereld en de geest der wereld en het zal ons doen onderscheiden. Mochten we geholpen worden om onze jonge mensen en kinderen te leren onderscheiden in de schrikwekkende verwarring die er overal is. Sommige dingen die gezongen worden zijn zo mooi, maar andere zijn dwaasheid; sommige zijn godslasterlijk. Moge boven alles, van het begin tot het einde, de vreze des Heeren in onze harten zijn, om de Zaligmaker te verheerlijken. Moge de Heere ons zegenen met de Geest des gebeds in de geest van ons openingslied:

Als we vervolgens de Psalm doorgaan, vinden we dit stil zijn tot God. Immers is mijn ziel stil tot God; van Hem is mijn heil. Doch gij, o mijn ziel, zwijg Gode[2] ; want van Hem is mijn verwachting. En geliefde vrienden, ik ben er zeker van dat ik u vanavond niet uit hoef te leggen dat er een heel groot verschil is tussen wachten op de Heere en alleen maar af te wachten. Ik bedoel dat alleen maar afwachten een vleselijke en luie geest kan betekenen. Maar te wachten op de Heere is een genadevolle oefening. Om een eenvoudig voorbeeld te noemen, een wachter op een toren is heel stil, maar toch alert, hij is constant in een stille, actieve houding. Dus een wachten op de Heere is een activiteit, niet vleselijk maar genadevol.

Immers is mijn ziel stil tot God; van Hem is mijn heil. Immers is mijn ziel stil tot God. Moge dat woord voor sommigen onder u zijn deze avond, in uw onderscheiden lasten, problemen overwegingen en zorgen. Wat doet u? Waar gaat u naartoe? Waar wendt u zich heen? Wat denkt u? Doch gij, o mijn ziel, zwijg Gode; want van Hem is mijn verwachting.

En dan helemaal aan het einde van deze Psalm: God heeft éénmaal[3] gesproken, ik heb dit tweemaal gehoord: dat de sterkte Godes is. Ik weet niet of ik ooit hierover tegen u gesproken heb, maar jarenlang is dit een heel bijzonder woord voor mij geweest. De weg waarin dit éénmaal, ja tweemaal: dat de sterkte Godes is, mij zo krachtig bekend gemaakt werd, was op deze wijze. U bevindt zich in een moeilijkheid, in een probleem, in een zorg en de Heere in Zijn Goddelijke, almachtige kracht verschijnt aan u en Hij hoort en verhoort uw gebeden. Nu, dat is éénmaal. Maar met dat éénmaal houdt het niet op. Er is een tweemaal. Als u in die tweede beproeving komt, die tweede zorg, die precies hetzelfde kan zijn als de vorige. Het kan zijn dat u weet dat u het geheel en alleen over uzelf gebracht hebt. Maar dit zult u ondervinden: u zult niet alleen de kracht van de Heere die ene maal ondervinden, daar hield het niet mee op. Het was toen niet uitgeput. Die tweede keer. Sommigen onder u kunnen voor de tweede keer in nood zijn. Wel, God heeft éénmaal gesproken, ik heb dit tweemaal gehoord: dat de sterkte Godes is. Zeer dierbaar voegt Hij er dit aan toe, en wat een bemoediging: En de goedertierenheid, o Heere, is Uwe.

* * *

Dus moge er in onze toenaderingen, in het openbaar en in het verborgene, de bewustheid zijn dat onze God, Die het gebed hoort en verhoort, almachtig is.

Ik denk dat dit mij in het bijzonder in beslag scheen te nemen: dat Hij de wind in Zijn vuisten verzameld heeft. In de afgelopen dagen dachten we ook letterlijk, natuurlijkerwijze, over deze hevige winden. De mens kan ze niet beheersen, maar de Heere houdt ze in Zijn vuist. Het betekent dat Hij er volkomen controle over heeft. De mens kan de wind niet laten waaien en het niet laten ophouden te waaien. Het is een zeer treffend beeld. Hij houdt ze in Zijn vuist. Als iemand iets vast in zijn vuist heeft, is het moeilijk om het eruit te krijgen. Misschien herinnert u zich die dagen toen de kinderen klein waren. Zij hadden iets wat zij niet mochten hebben, zij hielden het in hun vuist en wilden het niet loslaten. Kon u ze dwingen om hun vuist te openen? Als iemand iets in zijn vuist vasthoudt, zelfs al is het maar een kind, is het een moeilijk werk om het hen af te nemen. De almachtige God is zo groot dat Hij de machtige winden in Zijn vuisten houdt.

Slechts twee voorbeelden van hoe ik dit zie, twee aspecten ervan die totaal en volkomen verschillend zijn. Allereerst, de winden van benauwdheid, zonde, verdrukking, tegenspoed, smart. Nu, Hij houdt ze in Zijn vuist. Zij kunnen niet waaien zonder Zijn Goddelijke toestemming, en voor Hem is het een eenvoudige zaak om de winden te doen ophouden. Bent u bekend met Openbaring 7? Op een zekere wijze is het een van de meest schone hoofdstukken in de Schrift. Dezen, die bekleed zijn met de lange witte klederen, wie zijn zij, en vanwaar zijn zij gekomen? Maar, indien u het zich herinnert, in het begin waren er deze krachtige engelen en de wind zou gaan waaien op de vrijgekochten. Deze vreselijke winden zouden gaan waaien, maar op Gods bevel hielden deze heilige engelen deze winden stevig vast. Beschadigt de aarde niet, noch de zee, noch de bomen, totdat wij de dienstknechten onzes Gods zullen verzegeld hebben aan hun voorhoofden. Dus Hij, Die de rivier toebindt dat niet een traan uitkomt[1], is de Ene Die de winden in Zijn vuist houdt en de Ene tot Wie wij bidden.

Nu, het tweede gezichtspunt is daar volkomen en totaal van onderscheiden in het licht van Ezechiël 37 en Johannes 3: de Heilige Geest in Zijn krachtige invloeden en ook Zijn zachte invloeden vergeleken met de wind. De dorre beenderen in Ezechiël 37 waren zeer dor. Maar, Gij geest, kom aan van de vier winden en blaas in deze gedoden, opdat zij levend worden. En die grote beroering toen elk been tot zijn been naderde en zij opstonden, een groot heir, een levend heir. En vervolgens Johannes 3, waar de Heere Jezus spreekt over de nieuwe geboorte. De wind blaast waarheen hij wil, en gij hoort zijn geluid; maar gij weet niet vanwaar hij komt en waar hij heengaat; alzo is een iegelijk die uit den Geest geboren is. Ook kunnen we noemen dat schone woord: Ontwaak, Noordenwind, en kom, Gij Zuidenwind, doorwaai mijn hof, dat zijn specerijen uitvloeien. Hier wordt de Heilige Geest vergeleken met de wind.

Welnu Hij, de almachtige God, niet slechts als de Schepper, maar als onze Verbondsgod in Christus, houdt de wind in Zijn vuist. U en ik kunnen het niet bevelen. Hij kan het, Hij beveelt het, en de wind waait, en die zondaar wordt wedergeboren; en Hij beveelt opnieuw en die zondaar, onder de dienstbaarheid, wordt in de zoete vrijheid gebracht van het Evangelie. Hij beveelt opnieuw en Jezus wordt geopenbaard. Hij bestuurt alles, hoe u het ook beziet, in Jezus als het grote Hoofd van de Kerk. Hij houdt de wind in Zijn vuist. Wij kunnen er niet over beschikken, wij kunnen het niet bevelen, maar we kunnen er wel om bidden. We worden aangemoedigd om ervoor te bidden en we zijn vanavond bijeen om ervoor te bidden, namelijk om de beweging van de Heilige Geest in ons midden.

* * *

Nu, in het geval van Ruth, die zachtjes in de nacht ging om aan de voeten van Boaz neder te liggen met haar zaak, die gewichtige zaak die op haar geest rustte, hebben we een zeer schoon beeld van een zondaar die tot Christus gaat – wat ook uw zaak vanavond is die zwaar op uw geest drukt, in de voorzienigheid of in de genade. Nu moeten we vanzelfsprekend wat Ruth deed niet waarderen naar ons westers gedrag, naar Engelse gewoonte. Zij had de Wet van God aan haar zijde en dat wist zij. Zij had Gods Woord aan haar zijde, en als u zich met uw zaak tot de Heere Jezus waagt, dan heeft u Gods Woord aan uw zijde. Dus zij ging zachtjes in de nacht en legde zich neer aan zijn voeten. Ziet u, er waren twee dingen. Het ene was dat zij wist dat Boaz in staat was om haar te helpen, en de andere dat zij een zoete hoop had dat hij gewillig was. En dat is ook hier waar: de bekwaamheid van de Heere Jezus, Zijn gewilligheid. Het trekt. En zij ging en viel neer aan zijn voeten. En ze ging zachtjes. Indien u door de Geest van God onderwezen bent, dan weet u wat het is om zachtjes, op grond van genade, met uw zaak tot de voeten van de Heere Jezus te gaan.

In antwoord op de vraag van Boaz, wie zijt gij, was zij in staat om haar zaak te bepleiten. Ze zei drie dingen. Allereerst: Ik ben Ruth. Met andere woorden, ik verdien het niet om op zulk een wijze behandeld te worden. Ik ben een Moabitische. Van nature, overeenkomstig de Heilige Wet Gods, ben ik een vreemdeling van het burgerschap Israëls, een vreemdeling van de verbonden der belofte, zonder God, zonder hoop in de wereld[2]. Ik ben maar een zeer arme vrouw. Ik ben Ruth. Zij weet wie zij is en zij weet wie hij is.

Vervolgens zei ze: Gij zijt de losser. Laat ons duidelijk zijn, de gehele betekenis van dit losserschap, het punt dat zo benadrukt wordt in het boek Ruth, is dit: hij was een verlosser. Hij had een recht om te lossen. Ruth had dit verloren erfdeel. Er was slechts één persoon die het recht had om dat erfdeel te lossen en dat was de losser. Naar de Wet Gods kon niet iedereen een verlosser zijn om een arm iemand die in moeilijkheid gekomen was te lossen. Een broeder mocht hem lossen. Overmits dan de kinderen des vleses en bloeds deelachtig zijn, zo is Hij ook desgelijks derzelve deelachtig geworden. Met andere woorden: ‘Om u te verlossen, uw vlees aannemend; werd Hij een Broeder voor uw ziel’. Een Losser.

Omdat zij weet wie ze zelf is en omdat zij weet wie hij is, is haar gebed: Breid dan uw vleugel uit over uw dienstmaagd. Wees mijn beschermer; wees mijn verdediging; doe voor mij wat ik begeer; doe alles voor mij; laat mij schuilen onder de schaduw uwer vleugelen. Dus zij nam haar zaak, deze gewichtige zaak; deze zaak die zo zwaar op haar rustte, en legde het in de handen van Boaz, en daar liet ze het achter. Zij kwam er niet leeg vandaan. Ze verkreeg wat zij begeerde. Al haar gebeden waren niet verhoord, maar zij kwam thuis met enkele bewijzen van zijn liefde, met zes maten gerst. Wat deze zaak aangaat, deze gewichtige zaak, deze belangrijke zaak, het is nu niet langer in de handen van Ruth. Het is in de handen van Boaz.

Toen zei Naomi: Zit stil, mijn dochter, totdat gij weet hoe de zaak zal vallen; want die man zal niet rusten, tenzij dat hij heden deze zaak voleind hebbe. Welnu, dit is mogelijk een woord die enigen van u nodig hebben en misschien is het een woord op zijn tijd voor sommigen van u. Als u door genade uw zaak in de handen van de Verlosser hebt mogen leggen, probeer het dan niet zelf klaar te spelen. Word niet meegevoerd door overmatige bezorgdheid en mistrouw de Verlosser niet. Zit stil, mijn dochter. Drie woorden in de Schrift: Wees stil; sta stil; zit stil. Wees stil, en weet dat Ik God ben[3] . Staat stil en ziet het heil des HEEREN[4]. Zit stil, mijn dochter, totdat gij weet hoe de zaak zal vallen.

Even terloops een gedachte. Ik wil niet dat iemand onder u ook maar het idee krijgt dat stil zitten luiheid of traagheid is. Het is een genadevolle werkzaamheid. Zit stil. Hebt u er ooit op een natuurlijke wijze over nagedacht? Niet iedereen kan stil zitten. Pasgeboren kinderen kunnen niet stilzitten. Een zieke kan niet stilzitten; die zieke moet gaan liggen. Iemand met folterende pijn vindt het zeer moeilijk om stil te zitten. Iemand die gewond is, vindt het moeilijk om stil te zitten. Niet iedereen kan stilzitten. Welnu, moge de Heere u in staat stellen om te beoefenen: Zit stil, totdat gij weet hoe de zaak (uw zaak) zal vallen; want die man zal niet rusten, tenzij dat hij heden deze zaak voleind hebbe. De Heere neemt nooit een zaak ter hand zonder het af te maken.

Slechts een gedachte hier wat betreft de grote zaak, de zaak van de zaligheid van onze zielen, de zaak van onze eeuwige verlossing. Deze Man, de Man Christus Jezus, nam de zaak van de verlossing van Zijn volk uit de handen van Zijn Vader. Maar de tijd kwam dat Hij uiteindelijk de prijs met Zijn bloed moest betalen. Dus nam Hij die zaak, de zaak van de verlossing van Zijn volk, als de grote Verlosser naar het kruis, en we krijgen er bij tijden een glimp van te zien. Die man zal niet rusten, tenzij dat hij heden deze zaak voleind hebbe. Er was geen rust voor de Heere Jezus in Zijn zware strijd aan het kruis, de folterende pijnen van Zijn geheiligde Lichaam en van Zijn heilige ziel. Voor Hem was er geen rust. Hij was bezig rust voor Zijn volk te verschaffen, maar er was geen rust voor Hem totdat Hij de zaak volbracht had. En geloofd zij Zijn Naam, hij hééft de zaak op die dag volbracht. Hij maakte een einde aan de zonde en bracht eeuwige gerechtigheid teweeg en betaalde de prijs der verzoening, en toen riep Hij met grote stem: het is volbracht, en het hoofd buigende, gaf den geest. Ik herinner mij dat mijn vader mij vertelde dat hij, toen hij een jongen was, heenging om die uitnemende prediker, Joseph Jarvis te beluisteren. ‘s Morgens predikte hij over: Die man zal niet rusten, tenzij dat hij heden deze zaak voleind hebbe en ’s avonds predikte hij, het verbindende aan de tekst van de morgen, alleen hierover: Het is volbracht.

* * *

Hoe worstelde Paulus in het gebed voor degenen die hij liefhad! Terwijl hij zelf zo verdrukt werd in de gevangenis te Rome, worstelde hij zo met God in het gebed voor de heiligen te Éfeze! En hij bad dat al deze heerlijke zegeningen de hunne zouden mogen zijn. Wij bidden voor elkaar als wij vernemen dat er zorgen, droefheid of ziekte zijn, maar dit was te bidden om die eeuwige zegeningen voor hen. Het zou een heerlijke zaak zijn wanneer we in staat zouden zijn voor elkaar te bidden om deze eeuwige zegeningen. En natuurlijk, ziende hun waarde en hun dierbaarheid, er om te bidden voor onszelf.

Er zijn drie zaken aangaande dit gebed, deze zegeningen die voorafgingen en deze zegeningen waarom gebeden wordt. Paulus spreekt voortdurend over de noodzakelijkheid voor Gods volk, voor hen allen, om versterkt te worden. Het is een heerlijke zaak om in de waarheid bevestigd te worden. Welnu, dit zijn zegeningen die de ziel versterken. Als wij ze hebben, indien de Heere ze schenkt, zal dit ons in de waarheid versterken. Er is nog een andere zaak. Paulus sprak ook vaak over rijk te worden . Het is nodig dat onze harten, ons geestelijke leven, verrijkt worden. Er is zoveel geestelijke verarming, zoveel geestelijk armoede. Als deze dingen ontvangen worden, dan zullen we waarlijk rijk worden[1]. Vervolgens horen we vaak dit woord: zegening. We bidden dat we gezegend mogen worden, en Joseph Hart zegt: “Wat houdt het in om inderdaad gezegend te worden?” Wel, deze dingen te ontvangen. Indien we ze in enige mate hebben, dan zullen we waarlijk gezegend zijn.

Ik heb alleen maar tijd om u deze dingen te noemen. Hij bidt allereerst voor hen om den Geest der wijsheid en der openbaring in Zijn kennis. Nu, dat is wat we nodig hebben, dat meer wezenlijke, persoonlijke kennis van Christus, meer van die geest van hemelse wijsheid ons wordt geschonken, meer van die zoete openbaring van de waarheid zoals die is in Jezus, meer van de leiding en onderwijzing van de Heilige Geest. Nu, Paulus bidt dat voor hen. Moge het ons verlangen voor elkaar en voor onszelf zijn dat de Vader der heerlijkheid, ons geve den Geest der wijsheid en der openbaring in Zijn kennis.

En vervolgens dit, dat de ogen van hun verstand verlicht mogen worden. Het verstand is het oog van de ziel. Maar deze ogen zijn dikwijls verblind, verduisterd. Daar we in zonde geboren zijn, verdorven in de val in het paradijs, zijn de ogen van ons verstand geheel verduisterd. In de nieuwe geboorte nu, wordt het deksel van onwetendheid, duisternis en blindheid verwijderd. O, maar dit is iets wat we voortdurend nodig hebben; deze Goddelijke verlichting, dit hemels licht schijnend in ons hart, op ons pad, op het Woord van Gods genade, de ogen van ons verstand verlicht zijnde, opdat we de schoonheden en heerlijkheden in Christus mogen zien.

Nu, hier is iets om voor onszelf en elkaar te bidden. Niet slechts te bidden voor onze vrienden als zij in moeilijkheden zijn, maar voor hen te bidden om deze zegeningen. Opdat gij moogt weten welke is de hoop van Zijn roeping. God roept al Zijn volk in Christus en geeft die heerlijke hoop, die goede hoop door genade en o, wij hebben nodig het te weten, te weten dat het van ons is en te weten welke die hoop is. En dan die heerlijke erfenis: de rijkdom der heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen. Of, zoals we zouden kunnen zeggen, de heerlijke rijkdom van deze erfenis. Hetgeen het oog niet heeft gezien, en het oor niet heeft gehoord, en in het hart des mensen niet is opgeklommen, hetgeen God bereid heeft dien die Hem liefhebben. De rijkdom der heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen. We vinden de rijkdom van de genade in dit hoofdstuk en de rijkdom der heerlijkheid, en genade is de zekere voorloper van de heerlijkheid. God de HEERE is een Zon en Schild; de HEERE zal genade en ere geven. En waar Hij genade geeft, daar zal de heerlijkheid uwe zijn. De puriteinen hadden een gezegde: genade is heerlijkheid in de knop en heerlijkheid is genade in de bloem; het een volgt op het andere.

En dan tenslotte bidt hij dat zij mochten weten de uitnemende grootheid Zijner kracht en hij verbindt dit met de opstanding. O, het is nodig dit voor onszelf en elkaar te bidden om meer van die kracht. Dat die heerlijke kracht bekend worde zich parend aan het Woord, de kracht die ons bewaart voor vallen, de kracht die volkomenlijk zalig maakt. Dat die kracht bekend worde in het dierbaar bloed van de Zaligmaker, de kracht die heiligt, de kracht die de zonde onderwerpt, de kracht die onze genegenheden vestigt op de dingen die boven zijn, de kracht die staande houdt in tijd van nood, de kracht die het gebed hoort en verhoord. De uitnemende grootheid Zijner kracht.

Nu nog slechts één woord tot besluit. Als hij bidt aangaande de grootheid van de Goddelijke kracht en het met de Heere Jezus verbindt, wordt het hart van de apostel onmiddellijk verruimd. U zult dit bemerken in de brieven Paulus. Ze zijn niet als een soort leerboek, die u in de boekwinkel kunt kopen, waar alles slechts uiteengezet wordt in een schone orde. Er ís een schone orde bij Paulus, maar wat ik bedoel is dit: u zult bemerken dat als hij een uitnemende waarheid vermeldt, in het bijzonder als hij de Naam van de Heere Jezus vermeldt, Zijn heerlijkheid, Zijn verhoging, dat dan zijn woorden en zijn genegenheden onmiddellijk beginnen te vloeien en voor een tijd verlaat hij het punt waarmee hij bezig was. Hij wordt verrukt - en ik gebruik dat woord weloverwogen - hij begint verrukt te worden over de heerlijkheden van de Heere Jezus en Zijn dierbaarheid, Zijn heerlijke Persoon, Zijn liefde, wie Hij is, wat Hij heeft gedaan, Zijn verhoging in de hemel. Nu, let hierop in zijn brieven. U zult het gedurig vinden. Paulus ontwikkelt een betoog en dan noemt hij Christus, en onmiddellijk wordt hij weggevoerd en moeten we wachten tot hij ons weer opnieuw alles verteld heeft over de heerlijkheden en de schoonheden van zijn God en Zaligmaker, en dan gaat hij verder met waar hij gebleven was. En inderdaad, wanneer wij in enige mate in de Geest zijn zoals Paulus was, dan klagen wij er niet over dat hij niet bij zijn punt blijft, dat zijn gedachten hem doen afdwalen. We zouden het liever met hem eens zijn wanneer hij stopt en een klein poosje talmt wanneer hij spreekt over “de liefde van onze nederdalende God, de heerlijkheden van Immanuël”.

* * *

Dus, waarmede zal de jongeling zijn pad zuiver houden? Maar ik heb het gevoel dat dit niet precies het punt is waar het David hier om gaat. Dit is niet precies zijn vraag. Waarom ik dat zeg? Om het antwoord dat hij geeft: Als hij dat houdt naar Uw woord. Ik denk dat Davids vraag meer is: we leven in een vreselijke wereld, een boze wereld, omringd door zonde, ongerechtigheid en gruwelen. Hoe kan nu onze weg zo gericht worden zoals God het gericht wil hebben tot lof en eer en verheerlijking van Zijn Naam? Hoe is dat nu mogelijk? Natuurlijk is het antwoord: Als hij dat houdt naar Uw woord. Daarom heb ik gedacht dat deze vraag en dit antwoord meer is zoals we het vinden in de Nederlands Amerikaanse Psalm. Dit is de weergave:

Dus op die wijze beschouwen we de vraag.

Het is een vreselijke wereld. De gruwelen die overvloedig worden, dag aan dag horen, zien en lezen wij van steeds ergere dingen. Zoals Ezechiël: Hebt gij, mensenkind, dat gezien? Gij zult nog wederom grotere gruwelen zien dan deze. De wetteloosheid, diefstal en inbraak, de oneerlijkheid, het bedrog in hoge plaatsen, de onzedelijkheid en zovele dingen meer. En niet slechts algemeen, maar ook als u komt bij de kerk die God belijdt. Welnu, het is een goddeloze, goddeloze wereld. Welnu, hoe zal de jeugd, zowel als de ouderen, haar pad richten? Maar onze jonge mensen, onze kinderen, die door deze boze wereld gaan, worden blootgesteld aan allerlei verleidingen. Nu, hoe kunnen zij hun weg richten? Hoe komen ze er veilig door? Hoe komen ze er eerbaar door? U ziet in het antwoord van David dat er een weg is: Als hij dat houdt naar Uw woord.

Er zijn slechts drie dingen die ik hier zeggen wil en ik hoop dat we dit in ons gebed opnemen in de kerk en als we naar huis gaan. Allereerst dat wij en onze jonge mensen een godsdienst zullen hebben naar Gods Woord, want het Woord van God maakt het heel duidelijk wat zuivere godsdienst is: de noodzakelijkheid van de nieuwe geboorte, de noodzaak van waar berouw; een door God gegeven berouw, waar geloof; een door God gegeven geloof. De wezenlijke noodzakelijkheid om door de Heilige Geest geschikt en bereid te zijn gemaakt voor de hemel, het belang van een wezenlijke, zaligmakende kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus. Nu, hoe zullen we onze weg richten door deze zondige wereld en hoe zullen onze jonge mensen hun weg richten door deze zondige wereld? Als hij dat houdt naar Uw woord. Dus allereerst door zich ervan te verzekeren dat onze godsdienst een zuivere godsdienst is, niet een valse godsdienst, niet een namaak godsdienst, maar boven alles een godsdienst naar Gods Woord.

Dan de tweede zaak. Waarmede zal de jongeling zijn pad zuiver houden? Als hij dat houdt naar Uw woord. De geboden van Gods Woord, de raad van Gods Woord, de voorschriften van Gods Woord. Bijzonder in het Nieuwe Testament, bijzonder die hoofdstukken waarmee de brieven eindigen: hoe een gelovige, hetzij jong of oud, behoort te leven. De dingen die hij behoort te doen, de dingen die hij niet behoort te doen. De standaard: de eer en de verheerlijking van God, de zoete dwang door de liefde van Christus. Dat is de enige wijze waarop jong en oud de weg kan richten door deze goddeloze, goddeloze wereld, als hij dat houdt naar Uw woord. Allereerst zich ervan te verzekeren dat onze godsdienst waar is, hoe kunnen we anders onze weg richten indien onze godsdienst verkeerd is? En dan genade te zoeken om het advies, de raad, de geboden en de voorschriften van het Woord op te volgen.

Welnu, hoe zal de jeugd haar pad richten? En dan de derde zaak: het ontvangen van hulp, kracht en bemoediging uit Gods Woord. Dat is de enige wijze waarop jong of oud hun weg kunnen richten door deze boze wereld in deze droeve tijd. Vooreerst zich ervan te verzekeren dat onze godsdienst recht is, en dan ten tweede om de standaard die in de Schrift is vastgesteld te zien, genade te zoeken om die te gehoorzamen en daarnaar te wandelen. Maar dan ten derde naar Uw woord: haar hulp, haar leiding en haar bemoediging te kennen, haar voorzieningen en haar zegeningen, bijzonder daar het getuigt van de Zaligmaker, daar het ons op Hem wijst – niet slechts op Zijn voorbeeld, maar op die heerlijke volheid in Hem. Dewijl wij dan een groten Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, den Zone Gods, zo laat ons deze belijdenis vasthouden. Het is met lijdzaamheid lopen de loopbaan die ons voorgesteld is, ziende op Jezus.

Dus laat mij dat woord u nog eens voorlezen:

Mochten wij geholpen worden om het voor onszelf te bidden en mochten we geholpen worden om hetzelfde voor onze kinderen te bidden en ook voor onze jongen mensen.

Zo dikwijls spreek ik over die woorden: in de schaduw des Almachtigen en op deze wijze: in de schaduw van een Vaderlijke liefde, in de schaduw van Goddelijke bescherming, in de schaduw van een alwijze voorzienigheid. Maar hier in het verband, in de schaduw van Gods Woord. We bidden voor onze jonge mensen, onze kinderen, hier en op school, thuis en op de zondagsschool. Moge het zo zijn: dat zij mogen zijn in de schaduw van Gods Woord.

* * *

Nu, als u slechts op deze woorden let, zijn het enkele van de meest opmerkelijke woorden in de Psalmen. Het is geen wonder dat de psalmist later zegt: Sela. Denk er eens over na! God is bekend in Juda, Zijn Naam is groot in Israël. En in Salem is Zijn hut, en Zijn woning in Sion. Aldaar heeft Hij verbroken de vurige pijlen van den boog, het schild en het zwaard en den krijg. Sela. En dat is nu precies waar het mij vanavond om gaat aan het begin van onze gebedssamenkomst, voordat u in het openbaar of persoonlijk in het gebed gaat: dat het in Gods huis is alwaar de strijd gewonnen wordt, de overwinningen verkregen worden, waar gebeden verhoord worden, waar de naam des Heeren geëerd en verheerlijkt is geworden, waar verlossing geschonken is aan Zijn volk, waar aan hen sterkte gegeven is naar de behoefte van elke dag, waar in al hun behoeften is voorzien. Aldaar. Die arme, verachte, biddende vrouw, die struikelend naar het huis van God gekomen is. U weet niet wat voor gevolg haar gebeden hebben. Aldaar.

Laat me u een heel eenvoudige en duidelijke illustratie hiervan geven uit de Heilige Schrift (en er zijn uiteraard nogal wat meer). Ik denk aan die tijd toen Sanherib kwam met zijn reusachtig en wreed Assyrische leger en Jeruzalem belegerde. Nu, het was een onmogelijk geval. Het leek erop dat Gods volk ten val zou gebracht worden; zij zouden verslagen worden. We lezen niet dat Hizkía ooit naar het slagveld ging, maar hij behaalde de overwinning. Wij lezen zelfs niet dat hij buiten de stadsmuren ging, maar in plaats daarvan ging hij tot Gods huis, en u kunt zijn gebed lezen, zijn gebed dat de overhand verkreeg. Aldaar heeft Hij verbroken de vurige pijlen van den boog, het schild en het zwaard en den krijg. Aldaar, in antwoord op Hizkía’s gebeden. Er was niets wat Hizkía kon doen, niets wat Juda kon doen, maar God is bekend in Juda. Maar er was veel wat de Heere kon doen. Hij had het vermogen, Hij had de genade en het was hun niet nodig om een slag te leveren. De volgende morgen waren er honderd vijf en tachtig duizend dode lichamen rond de muren van Jeruzalem. Dit is gebed dat in oordeel verhoord is zowel als gebed dat in genade verhoord is. Maar mochten we werkelijk geloven wat wij geloven!

Vergeet niet dit Sela aan het eind. U moet stilstaan en nadenken. U moet niet gehaast verder gaan. Wanneer u met vrezen vervuld bent, is er hier de wezenlijke waarheid dat er een troon der genade is, dat er een met bloed besprenkeld verzoendeksel[1] is. Er is een almachtige God op de troon, er is een Zaligmaker die tussenbeide staat als de Middelaar in met bloed bevlekte klederen. En het is aldaar in Gods huis en in uw eigen woning, uw gezinsaltaar, soms in uw slaapkamer, en de troon der genade, het met bloed besprenkelde verzoendeksel, de plaats waar Hij wacht om gebeden te verhoren.

En dit is een heerlijk woord: aldaar. Aldaar - dat is de plaats. Dat is waar dingen worden veranderd. Dat is waar opmerkelijke dingen plaatsvonden. Dat is waar zij begonnen. Dat is waar hun oorsprong is, bij een goede, genadige en almachtige God. Aldaar. Aldaar in Sion, niet buiten op het slagveld.

Het was precies hetzelfde als met Mozes toen Israël met Amalek streed. De strijd woedde, maar het is zeer duidelijk dat het alles afhing van deze man Mozes boven op de berg die voorbede deed. Het was aldaar dat de Heere hen de overwinning gaf.

Welnu, dit sela en dit aldaar. Het is waar het mij vanavond om gaat. Mocht u in staat zijn om er aan te denken en moge u in staat zijn om er over te bidden.

* * *

Wat is dit een gezegend hoofdstuk! Deze heerlijke Man, niemand anders dan de mens geworden Zoon van God, Die de plaats inneemt van de stervende zondaar, Die daar lijdt, bloedt en sterft, een verzoening aanbrengend voor de zonde. Dit alles is zoveel jaren tevoren geschreven voordat de Zaligmaker kwam, maar bijna zo alsof er iemand tegenwoordig was die er getuige van was geweest, doch ook ons de reden ervan verteld. O, dat woord waarlijk – het gewicht ervan! Waarlijk, Hij heeft onze krankheden op Zich genomen, en onze smarten, die heeft Hij gedragen. Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld – het lijden van Zijn lichaam, het diepere lijden van Zijn heilige ziel. De straf die ons den vrede aanbrengt, was op Hem – de Zaligmaker gestraft, opdat Zijn volk gezegend mocht worden met eeuwige vrede. En door Zijn striemen is ons genezing geworden. En onze verloren, verdorven toestand: Wij dwaalden allen als schapen, wij keerden ons een iegelijk naar zijn weg; doch de HEERE heeft ons aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen. We zingen ervan:

Maar toch de liefde ervan te zien: Alzo Hij de Zijnen, die in de wereld waren, liefgehad had, zo heeft Hij hen liefgehad tot het einde. En dan te bedenken voor wie dit was: voor ellendige, schuldige zondaren.

Waar het mij vanavond om gaat, geliefden, is: dit is de rustplaats van het geloof; dit is het waar de vermoeide ziel rust vindt; dit is het fundament van onze hoop, het enige fundament; en dit is de plaats waar zondaren, geleid door de Geest van God, gebracht worden om hun vertrouwen op te stellen.

Dit is het voorrecht van Gods volk.

Wat ons betreft, hier in de Bethelkerk en onze gebedssamenkomst en in de verschillende omstandigheden, is het vooral mijn biddende begeerte voor u, verlangende, zoekende, vragende zielen, dat u in dit hoofdstuk ingeleid mag worden, en liefelijk in staat gesteld worden om uw anker hier te werpen; en dat u geleid mag worden tot Golgotha en liefelijk geleid om te vertrouwen op een stervende Zaligmaker. Ik geloof dat er enigen zijn – ik hoop velen hier – die de dierbaarheid hiervan gevoeld hebben, de dierbaarheid van Christus erin, Zijn liefde en Zijn grote verlossing. Maar dit is de plaats der rust.

Nog maar kortgeleden sprak ik erover. Ds. Jesse Delves bracht enige jaren geleden op de jaarvergadering, naar ik vernomen heb, enkele mensen nogal van streek. In zijn toespraak zei hij, dat er veel teveel ‘het preken van de weg’ in onze kerken is, en hij verklaarde het zo: zoveel slechts het uittekenen van een weg, het uittekenen van de bevinding van Gods volk. Maar u weet hoe ds. Delves zelf gewoonlijk preekte. Het was meer:

Zie, het Lam Gods, Dat de zonde der wereld wegneemt. Christus heeft ons verlost van den vloek der wet, een vloek geworden zijnde voor ons; want er is geschreven: Vervloekt is een iegelijk die aan het hout hangt.

Welnu, mag dat de banier zijn die altijd in de Bethelkerk wordt opgeheven, zoals de slang verhoogd werd in de woestijn, en mogen stervende zondaren door genade met geloof zien en leven. En dit is Gods werk; het is het werk van de Heilige Geest. We bidden dat Hij u door het geloof daar mag leiden, dat enigen van u mogen zeggen:

Mag het uw deel zijn om ervan te spreken, ootmoedig ervan te getuigen wat Christus voor u betekent als uw enige Hoop.

* * *